Filtr uszny – krój systemu słuchowego człowieka w postaci analizatora częstotliwości. Jest to tak bywa filtr pasmowoprzepustowy o szerokości pasma krytycznego zależnej od częstotliwości, np. przepuszczający dopiero co dźwięki słyszalne.
Kategoria: AkustykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Pistofon – instrument wytwarzające brzmienie (tak bywa o częstotliwości 1000 Hz) o stałem poziome dźwięku. Służy do kalibracji odbiorników dźwięku (gł. mikrofonów) w sąsiedztwie niskich częstotliwościach dźwiękowych.
Pistofon składa się z wnęki mieszczącej wzorcowany urządzenie odbiorcze audio i zapychak, kto wykonuje drgania sinusoidalne powodując okresowe zagęszczenia i rozrzedzenia powietrza we wnęce; wypieranie tłoka mierzy się przeciętnie za pomocą mikroskopu (cena ta służy do wyznaczania wartości ciśnienia akustycznego).
Kategoria: AkustykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Rura Kundta – rezonator akustyczny w kształcie długiej rury z jednej okolica zamkniętej, z umieszczonym w obrębie źródłem drgań (wibratorem).
Jest owszem wąska, iż fale biegnące od źródła i odbijające się od zamkniętego końca rury jest dozwolone zatwierdzić za płaskie. W wyniku interferencji tych fal ze sobą powstaje bałwan stojąca. Przesuwając uwaga drgań blisko rury wolno wykopać punkt rezonansowe, któremu odpowiadają fale stojące o zwłaszcza dużej amplitudzie.
W postaci tradycyjnej rurę stanowi szklana kanał zamknięta z jednej okolica korkiem, a z drugiej wyprowadzony jest schyłek pręta zaopatrzony w dysk lekko pomniejszy od wewnętrznego przekroju rury. Pręt zamocowany jest w środku, poniżej czego pocieranie go szmatką natartą kalafonią wywołuje falę stojącą o długości równej dwóm długościom pręta.
Zobacz też
Kategoria: AkustykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Bass-reflex - gatunek obudowy kolumny głośnikowej otwartej, w której tuba pracuje w komorze wentylowanej (przeważnie tunelem-rurą o odpowiedniej średnicy i długości). W obudowie bass-reflex wykorzystuje się energię promieniowaną przez tylną stronę membrany głośnika niskotonowego, na skutek czemu możemy wytwarzać niższe pasek przenoszenia aniżeli w typowej obudowie zamkniętej (Compact) bez portu bass-reflex. Prócz tego tego, obudowa bass-reflex pozwala wywoływać większą biegłość głośnika w zakresie niskich częstotliwości, tudzież obniżyć zniekształcenia nieliniowe. Obudowa typu bass-reflex jest skomplikowanym układem rezonansowym i proporcja tunelu muszą być poparte obliczeniami i symulacjami, do których potrzebne są parametry głośnika - minimum to Fs, Qts i Vas. Obudowa tego typu ma swoją częstotliwość rezonansową, zwaną również strojeniem portu (Fb), która jest wyliczana na rzecz konkretnego typu głośnika niskotonowego. Częstotliwość rezonansowa kolumny dobiera się racja by przypadła u dołu częstotliwości rezonansowej głośnika w której tuba w kolumnie zamkniętej ma mniejszą efektywność przetwarzania drgań membrany na ton. Obok częstotliwości rezonansowej obudowy (Fb) megafon zostaje naładowany wytwarzanym dźwiękiem, co zmniejsza amplitudę drgań membrany z powodu czemu zmniejszają się zniekształcenia. W górę Fb błysk otworu ma fazę zgodną z promieniowaniem przedniej okolica membrany, wskutek temu uzyskujemy spotęgowanie efektywności w stosunku do obudowy zamkniętej. Jakkolwiek u dołu częstotliwości rezonansowej, skuteczność kolumny jak grom z jasnego nieba spada, ze względu na przesunięcia fazowe między drganiami otworu (portu), a głośnikiem.
Kategoria: AkustykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Obwiednia dźwięku – w elektronicznych instrumentach muzycznych, a również w programach generujących wyrafinowany brzmienie, to krótki nagrywanie numeryczny amplitudy dźwięku, kto możliwie kiedy w największym stopniu odzwierciedla oryginalne ton “prawdziwych” instrumentów muzycznych.
Obwiednie tworzy się statystycznie wyodrębniając je z cyfrowych zapisów brzmienia wzorcowych instrumentów. Oprogramowanie czy też przyrząd elektronowy “odgrywa” we właściwych momentach zapisane uprzednio obwiednie dając przybliżone szósty zmysł “grania” na wzorcowym instrumencie.
Obwiednie mają statystycznie formę określaną akronimem “ADSR”: Attack – narastanie, Decay – przytrzymanie, Sustain – zakres wybrzmiewania, Release – wybrzmiewanie końcowe.
Kategoria: Akustyka
Diafon to pasaż między fonemami.
Kategorie: Akustyka • Fonetyka i fonologiaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Zasugerowano, tak aby punkt Stacja hydrolokacyjna zintegrować z tym artykułem ewentualnie sekcją.
Sonar holowany EdgeTech 272-TD na burcie motorówki
Sonar (ang. Sound Navigation and Ranging – nawigacja i przypisanie odległości za pomocą dźwięku) – odmiana echosondy jedno albo wielowiązkowej, wskutek której uzyskujemy wyobrażenie całego skaza moczanowa, natomiast obiektów w niej zanurzonych (oddźwięk pracy sonaru ?/i).
Sonar jest wyjątkowo użyteczny w trakcie poszukiwania przeszkód podwodnych. Za pomocą tego urządzenia wolno stwierdzić głębokość dowolnego punktu na dnie, natomiast rozmiary napotkanej przeszkody: rozciągłość, wielkość, wielkość. Z drugiej strony sonary pracujące w charakterze część systemu hydrograficznego pozwalają stwierdzić pozycję geograficzną przeszkody.
W technice wojennomorskiej sonary służą do wykrywania okrętów podwodnych. Mogą być aktywne (odbierające fale wysłane przez siebie i odbite od kadłuba okrętu), bądź pasywne (nasłuchujące sygnałów emitowanych przez śledzony korab - szumonamierniki). Są montowane na okrętach nawodnych i podwodnych, śmigłowcach ZOP, pławach hydroakustycznych, stałych systemach podwodnych hydrofonów.
Istnieje podobnie gatunek sonaru spuszczana do wody na specjalnym kablu z pokładu helikoptera, tzw. sonar zanurzeniowy.
W roku 1917 oryginał sonaru badany był w ramach projektu ASDIC (ang. Anti-Submarine Detection Investigation Committee).
Sonary stosuje się i w rybołówstwie w celu lokalizacji i szacowania wielkości ławic ryb.
Linki zewnętrzne
Kategorie: Akustyka • Instrumenty i pomiary oceanograficzne • Lokacja • Wojskowe morskie sensory akustyczneUkryta kategoria: Artykuły do zintegrowania
Grzmot audio – skutek akustyczny związany rozchodzeniu się fali uderzeniowej rozchodzący się dodatkowo po rozprężeniu się fali uderzeniowej. Wytwarzany przez cel emocjonalny się z prędkością naddźwiękową, erupcja czy też piorun.
Jedna z pierwszych fotografii pocisku w czasie lotu wykonana przez Petera Salchera we współpracy z Ernstem Machem w roku 1886 w czasie ich wspólnych badań. Widoczna konstrukcja akustycznej fali uderzeniowej
Uproszczony wypracowanie (po prawej stronie) pokazuje oprawa skośnych fal uderzeniowych dookoła samolotu lecącego z prędkością naddźwiękową. Do obserwatora dociera po kolei przednia i tylna bałwan uderzeniowa, tak więc słyszy on w takim przypadku obdarzony charakterem podwojony “bang”.
Przednia i tylna bałwan uderzeniowa dociera jeden za drugim do obserwatora
Warunkiem koniecznym powstawania skośnych fal uderzeniowych, rozchodzących się na dużą dystans (mnóstwo kilometrów) od lecącego obiektu, jest jego naddźwiękowa prędkość. Rozpowszechnione pogląd, iż piorun audio powstaje pod ręką przekraczaniu prędkości dźwięku, a jego źródłem jest “pokonywana przegroda dźwięku” jest w pełni mylne. Co prawda nuże obok prędkościach mniejszych od prędkości dźwięku, wszak po przekroczeniu krytycznej liczby Macha, pojawiają się w bezpośrednim otoczeniu obiektu fale uderzeniowe i cel (stalowy ptak) wchodzi w zakres prędkości, o którym mówi się potocznie przeszkoda dźwięku, jakkolwiek fale te są słabe i nie rozchodzą się na większe odległości.
Natomiast fale uderzeniowe w niewielkiej odległości od dużego obiektu lecącego z prędkością naddźwiękową niosą ze sobą racja pokaźny wyskok ciśnienia (mniej więcej setek hPa), iż ich funkcjonowanie przypadkiem być niszczące. Rzucający się w oczy na rysunku świadek – łowca, będąc w wynikającej ze skali rysunku odległości od niewielkiego samolotu lecącego z prędkością odpowiadającą liczbie Macha powyżej 1,3 (co wynika z kąta odchylenia fal) – nie odniósłby lecz fizycznych obrażeń.
W latach pięćdziesiątych zeszłego stulecia w USA zbudowano naddźwiękowy bombowiec B-58 Hustler. Jednym z jego zastosowań miało być latanie na małej wysokości obok prędkości naddźwiękowej powyżej torami kolejowymi bądź drogami – i pozostawianie za sobą postępującego z prędkością wielu setek metrów na sekundę pasa zniszczeń.
W miarę zwiększania się odległości od samolotu generowana bałwan uderzeniowa słabnie i degeneruje się w silną falę dźwiękową, nie siejącą zniszczeń, atoli stwarzającą uciążliwość mieszkańcom. W związku z tym zabronione są loty z prędkością naddźwiękową ponad gęsto zaludnionymi obszarami.
Zobacz też
Kategoria: Akustyka
Dyfrakcja to wizja fizyczne zmiany kierunku rozchodzenia się fali na krawędziach przeszkód zaś w ich pobliżu. Upiór zachodzi na rzecz wszystkich wielkości przeszkód, natomiast szczerze jest obserwowane na rzecz przeszkód o rozmiarach porównywalnych z długością fali.
Dyfrakcja używana jest do badania fal, i obiektów o niewielkich rozmiarach, w tym i kryształów, ogranicza kunszt rozdzielczą układów optycznych.
Jeżeli splot fal przechodzi przez szczelinę albo omija cel, to zachodzi mara ugięcia. Zgodnie z zasadą Huygensa bałwan rozchodzi się w ów rozwiązanie, iż iks piksel fali staje się nowym źródłem fali, właśnie powstałe fale rozchodzą się jak fale kuliste a bałwan w każdym punkcie jest sumą wszystkich fal (przeszkadzanie). Za przeszkodą pojawią się obszary wzmocnienia i osłabienia rozchodzących się fal.
Zjawisko dyfrakcji występuje na rzecz wszystkich rodzajów fal np. fal elektromagnetycznych, fal dźwiękowych natomiast fal materii.
Jeden z najprostszych przykładów zjawiska dyfrakcji zachodzi, podczas gdy równoległa pakiet światła (np z lasera) przechodzi przez wąską pojedynczą szczelinę zwaną szczeliną dyfrakcyjną. Zgodnie z zasadą Huygensa ktoś piksel szczeliny o szerokości d, jest nowym źródłem fali. Między źródłami zachodzi mieszanie się, co powoduje wzmacnianie i amortyzowanie światła rozchodzącego się w różnych kierunkach. Na rzecz pojedynczej szczeliny czytelność w funkcji kąta odchylenia od osi przyjmuje postać:
,
gdzie:
Przepuszczenie fali przez szczelinę dyfrakcyjną pozwala na epitet kierunku rozchodzenia się fali. Im mniejsza jest wielkość szczeliny, tym dokładniej jest dozwolone to poczynić. Równolegle zmniejszanie szczeliny powoduje, iż trudniej jest skonstatować energię fali, gdyż rozprasza się białogłowa na przekraczający powierzchnia. W efekcie iloczyn błędu określenia energii natomiast błędu pomiaru kierunku musi być bardziej natężony od pewnej stałej. Oznacza to, iż istnieje ogrodzenie dokładności pomiaru parametrów rozchodzącej się fali. Wizja to ma fundamentalne cechowanie, jeśli weźmie się przy uwagę, iż każda materialna korpuskuła jest falą. Widziadło to jest potwierdzeniem zasady nieoznaczoności. Dwoistość korpuskularno-falowy powoduje, iż możliwa jest monitoring dyfrakcji cząstek materialnych. Eksperymenty udowodniły, iż upiór to zachodzi na rzecz elektronów i neutronów
Aby pokrzepić falę przechodzącą przez szczelinę stosuje się w optyce stosunki wielu takich szczelin, nazywane siatką dyfrakcyjną. Efekty optyczne od każdej szczeliny dodają się, przez co behawior fali zależy właśnie od stałej siatki.
Zjawisko dyfrakcji zachodzi również, gdy fale przechodzą przez krocie mniej więcej siebie położonych warstw. Gdyby dystans między warstwami jest stała, kolejne maksima fali jest dozwolone zaprezentować zależnością:
,
gdzie:
Dla promieniowania rentgenowskiego upiór to pozwala na obserwacje kolejnych warstw kryształu. W świetle widzialnym dyfrakcję na warstwach wolno przyglądać się jak dyspersja światła białego na powierzchni płyty CD. Kolejne ścieżki tworzą, następujące po sobie warstwy, na których fale o różnych kolorach, załamują się poniżej różnym kątem. W efekcie przestrzeń niezadrukowana posyp rozdziela się na poszczególne barwy.
Jeżeli prześledzimy behawior się fali, która omija przeszkodę mniejszą aniżeli dwa długości fali, okaże się, iż bałwan nie reaguje na owszem wąski cel. Okoliczność ów powoduje nieodzowność stosowania krótszych fal do obserwacji mniejszych przedmiotów. Tak aby patrzeć strukturę krystaliczną materii, konieczne jest zwyczaj fal rentgenowskich. Zjawa dyfrakcji pozwoliło na postęp krystalografii rentgenowskiej, na skutek której odkryto strukturę spirali DNA. W procesie produkcji układów scalonych wykorzystuje się przestrzeń niezadrukowana do rysowania kształtu obwodu elektrycznego na podłożu. Mara dyfrakcji zmusza producenta mikroprocesorów do zastosowania fal dwaj rózgi krótszych aniżeli, konieczna dokładność struktury układu. Na rzecz obwodów o dokładności 0,13 μm, oznacza to niezbędność posłużenia się ultrafioletem. O ile stosunki scalone mają się otwierać zgodnie z prawem Moore’a, konieczne jest implementacja nowych technologii opierających się na falach mniejszej długości. Światło ulega największemu załamaniu w narożach i zakrętach ścieżek maski, konstruktorzy współcześnie właśnie modyfikują maskę w narożach otworów i na zakrętach ścieżek by zmniejszyć dyfrakcję, rozciągłość światła dobiera się owszem by zupa prążki interferencyjne równoległych ścieżek nie nakładały się, poprawiono własności emulsji. Po dokonaniu tych zmian ww reguła długości fali udało się złagodzić.
Zobacz też:
Linki zewnętrzne
Kategorie: Ruch drżący i falowy • Optyka • Akustyka
Poziom ciśnienia akustycznego jest to bezwymiarowa wymiar przedstawiona w skali logarytmicznej opisująca postawa średniego kwadratu ciśnienia akustycznego do tzw. ciśnienia odniesienia. Ranga ciśnienia akustycznego pozwala na łatwe uszeregowanie sygnałów akustycznych ze względu na ich natężenia; operowanie samymi wartościami ciśnienia byłoby kłopotliwe ze względu na dużą elastyczność ich wartości. Na przykład oprawa uszny człowieka prawdopodobnie spostrzec dźwięki o wartościach od ok. 20 . Z racji poziomowi ciśnienia akustycznego cała siła słuchu prawdopodobnie być opisana liczbami z zakresu od 0 do 120, a nie od 0,00002 do 20.
Wzór opisujący ranga ciśnienia akustycznego:
gdzie:
- przeciętny czworokąt foremny ciśnienia akustycznego
- cena ciśnienia odniesienia
Koszt poziomu ciśnienia akustycznego podaje się w dB SPL (od Sound Pressure Level). Na nieszczęście nie jest to włości dawka percypowanej głośności, jako że nie uwzględnia białogłowa krzywych izofonicznych. Lepszym wyznacznikiem głośności jest ranga dźwięku.
Poziom ciśnienia akustycznego wygładzony jest o 0 dB, kiedy typowy czworokąt foremny ciśnienia akustycznego lekki jest ciśnieniu odniesienia. Na rzecz zerowej wartości średniego kwadratu ciśnienia stopień wynosi -∞, co wynika bez ogródek z definicji logarytmu.
Kategoria: Akustyka
.png){kind=link}
